Apartamenty U złotego pługu oferują zakwaterowanie w Pradze w romantycznych apartamentach, które znajdują się w zabytkowej kamienicy przy ulicy Nowy Świat w pobliżu Zamku Praskiego.
Opera Państwowa (Czech: Státní opera), jest opera w Pradze, Republice Czeskiej. Jest częścią Teatru Narodowego Republiki Czeskiej, założonego przez Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej w 1992 roku, pierwotnie otwarty w 1888 roku w Nowym Teatrze niemieckim i 1949/89 był znany jako Teatr Smetany. Do niedawna był znany jako Praska Opera Narodowa.
Historia teatru znanego obecnie jako Opera Narodowa w Pradze sięga końca 19 wieku. Chociaż często w cieniu bardziej znanego Teatru Narodowego w Pradze, firma ma swoją własną odrębną historię.Narodziny wspaniałego Teatru Czech, Teatr Narodowy, utworzony w 1883 roku pośrednio tęsknotę wśród społeczności niemieckiej w Pradze dla niemieckojęzycznych opery własnych. W tym czasie ziemie czeskie były częścią Cesarstwa Austro-Węgierskiego i była duża mniejszość niemiecka mieszka w Pradze. W dniu 4 lutego 1883 roku Deutscher Theaterverein powstała z celem zbierania funduszy dla nowego teatru. Plany te zostały opracowane przez znanego wiedeńskiego firmy Fellner & Helmer wraz z Karl Hasenauer, architekta wiedeńskiego Burgtheater. Powstałe Neues Deutsches Theater (Teatr Nowy) niemiecka została zaprojektowana przez architekta Pradze Alfons Wertmüller i zbudowany w ciągu 20 miesięcy. Dzięki przestronnej sali i wyszukanym stylu neo rokoko, teatr był jednym z najpiękniejszych w Europie.
Występy rozpoczęła się 05 stycznia 1888 z opery Ryszarda Wagnera Die Meistersinger von Nürnberg.Pierwszym dyrektorem został Angelo Neumann, który przyniósł tam wybitnych muzyków i wysokie standardy artystyczne, tak że wkrótce Teatr osiągnął międzynarodowe uznanie. Następców Neumanna były Heinrich Teweles Leopold Kramer, Robert Volkner Paweł Eger i Pavel Ludikar. Artystów związanych z teatrem w jego pierwszej fazie zawarte Kurt Adler (dyrygent), Georg Alexander Zemlinsky Erich Kleiber, Széll, Otto Klemperer, Alfreda Piccaver, Hans gorętsze, Kurt Baum i Wilhelm Elsner. Artyści gości, wliczone Nellie Melba Enrico Caruso, Emma Calve, Lilli Lehmann, Selma Kurz, Maria Jeritza, Richard Tauber i Leo Slezak.
W 1930 roku, wraz ze wzrostem zagrożenia hitlerowskiego, Teatr Nowy niemiecki w Pradze był jednym z bastionów demokracji, służąc jako schronienie dla artystów, którzy uciekli z Niemiec. Zmiany polityczne na krótko przed podpisaniem umowy w Monachium wraz z problemami finansowymi jednak doprowadziły Stowarzyszenie Teatr niemiecki zamknąć teatr We wrześniu 1938.
Państwa czechosłowackiego wyraził zainteresowanie budynku. Ale okupacji Czechosłowacji w dniu 15 marca 1939 roku utworzenie "Protektoratu Czech i Moraw" pokrzyżował jego plany. Pod nowym tytułem Deutsches Opernhaus (niemiecki Opera House), teatr służył zespołów politycznych NSDAP, a od czasu do czasu prezentacji gości przez zespoły z Rzeszy.
Radykalna zmiana nastąpiła maja 1945 po upadku rządu nazistów doprowadziły.Grupa czeskich artystów na czele z Alois Haba, Václav Kaslik i Antonín Kurs założył Teatr piątego maja w byłej Niemieckiej Opery. Po raz pierwszy teatr stał się domem dla Czech, a nie niemieckiej opery.Pierwszy występ był Brandenburczycy Bedřicha Smetany w Czechach w dniu 4 września 1945 roku artystyczny porządek nowego zespołu starał się stworzyć teatr awangardowy, które służyć jako alternatywa dla bardziej konserwatywnej Teatru Narodowego.Uderzające nowy teatralna produkcja Jacquesa Offenbacha Opowieści Hoffmanna w dniu 29 sierpnia 1946 do nietradycyjnych inscenizacji wcześniej nietykalny Bedřicha Smetany Sprzedana narzeczona, byli obserwowani przez Alois Haba w operowej ćwierć tonu Matki, Sergiusza Prokofiewa zaręczyny w klasztorze i inne. Przełomowe produkcje teatru wzbudził uwagi ze strony opinii publicznej i mediów, w tym uznanie z zagranicy. Niestety, sukces w Grand Opera piątego maja zaczął tworzyć niechcianą konkurencję dla Teatru Narodowego. Począwszy od sezonu 1948/49, na mocy dekretu rządowego Grand Opera została włączona do Teatru Narodowego. Tak więc druga znacząca twórczy okres teatru zakończyła się po zaledwie trzech sezonów.
W listopadzie 1949 roku budynek został przemianowany na Teatr Smetana, teraz funkcjonuje jako drugi dom z Teatru Narodowego w ramach czeskiego rządu Partii Komunistycznej. Biorąc pod uwagę wyposażenie sceniczne, to nadaje się do prac na dużą skalę od światowego repertuaru operowego. Balet otrzymał poczesne miejsce. Produkcje operowe w Teatrze montowane Smetana może ponadto skorzystać z usług wszystkich solistów, dyrygentów i reżyserów. Jednak podział organizacyjny produkcjach często budziło ogromne trudności operacyjne.
W repertuarze przewidziano produkcjach oper współczesnych czeskich, ale dzieła Smetany, A. Dworzaka i Leoša Janáčka nie były zaniedbane. Jednak średnia repertuar powstał z dużych i mniejszych dzieł z literatury operowej na świecie i dość kilku produkcjach spotkał się z międzynarodowym uznaniem.
Ze względu na duże zaplecze sceniczne, Teatr Smetana był często używany przez międzynarodowych operowych, baletowych i teatralnych firm zaproszonych do Pragi na występy gościnne. Wśród nich była seria sześciu wykonania przez Teatru Bolszoj (23-28 maja 1973) i dwa występy Opery Wiedeńskiej Richarda Strauss's Ariadne auf Naxos, przeprowadzonego przez Karla Böhma z Edita Gruberovą jak Zerbinetta (25 i 27 kwiecień 1979).
Po aksamitnej rewolucji w listopadzie 1989 roku, starania o odzyskanie niepodległości dla Teatru Smetana zostały uwieńczone sukcesem i od 1 kwietnia Opera Narodowa w Pradze powstała tam i teatr po raz kolejny zmieniona. Karel Drgáč został jego pierwszym dyrektorem. On powiększany repertuar o kolejne najważniejszych dzieł literatury światowej opery. Co przyniosła mu jednoznaczną krytyków, choć był szczególnie jego systematyczne kultywowanie dziedzictwa produkcji 20. wieku (Alexander Zemlinsky Hans Krása, Gottfried von Einem).Nowy styl pracy i dużo-podkreślił orientacja ku tradycji Teatru Nowego niemiecki nie zawsze dobrze przyjęty. Zatem Drgáč musiał walczyć szereg bitew, aby wygrać wojnę dla istnienia Państwowej Opery. A tymczasem stracił własne bitwy, kiedy po upływie jego trzyletnią kadencję mezzosopran Eva Randová wyszedł zwycięsko z konkursu, która odbyła się w 1995 roku na stanowisko dyrektora. Jednak nawet nie piosenkarka, którzy mieli doświadczenie w najbardziej prestiżowych teatrów na świecie może uniknąć później krytykę jej sposobu zarządzania Theatre. Jej następca, Daniel Dvořák, na wiele sposobów, w dalszym ciągu w trendzie Karela Drgáč. Rozumiał Opera Narodowa w Pradze jako teatru, którą należy włączyć do kontekstu europejskiego i opery jako gatunku, którego rozwój potrzebne zniesiony poprzez wsparcie nowych utworów. Podczas swoich czterech sezonów (1998-2002) w Pradze mieliśmy okazję doświadczyć bezprecedensową liczbę światowych premier.
Po Dvořák opuścił swoje stanowisko w celu przejęcia jako dyrektor Teatru Narodowego w Pradze, czeski Minister Kultury mianowany Jaroslav Vocelka na czele Opera Narodowa w Pradze. Wcześniej jego dyrektor zarządzający, wieloletnie doświadczenie w administracji Vocelka opery dozwolone płynne przejście dla firmy.Opera Narodowa w Pradze prowadzi politykę programowania progresywnego. Nowe produkcje Scott Joplin's Treemonisha; Ruggero Leoncavallo Cyganerii; Tiefland Eugena d'Alberta; i Leonarda Bernsteina Kandyd wszystkie zostały najważniejsze prace w polityce programu-budowy domu jest. Vocelka również kontynuował tradycję koncertów świadczeń postoju dla wielu charytatywnych i humanitarnych obaw i uczynił teatr dostępne dla wydarzeń kulturalnych i społecznych.
W roku 2003 balet opery korpus połączony z znakomitym Prague Chamber Ballet firmy do stworzenia baletu Opera Narodowa w Pradze.
Ważną częścią działalności Opera Narodowa w Pradze jest jego Centrum Dokumentacji. Oprócz utrzymywania systematycznych archiwalnych ewidencji działalności teatru, to koncentruje się na odbudowie utraconych archiwum Teatru Nowego niemiecki. W roku 2004, Opera Narodowa w Pradze publikacji, z wydawnictwa Slovart, książka o jej historii, Opera Narodowa w Pradze: Historia teatru w Obrazki i daty.Książek, z tekstami w języku czeskim, angielskim i niemieckim, dokumentuje historię opery od Teatru Nowego niemiecki do współczesności. Materiał czerpiąc z szerokiego wachlarza źródeł, zarówno krajowych jak i międzynarodowych, publikacje pogrupowane bezcenne archiwum literackiego i fotograficznego, w tym dokumenty, które zostały opublikowane po raz pierwszy.
t:source: http://cs.wikipedia.org/wiki/Státní_opera_Praha